Williamson | Sydney
Biografie
Sydney John Gilbert Williamson (dienstnummer 3655853) sneuvelde op 14 oktober 1944. Hij was soldaat bij het 1steBataljon van het South Lancashire Regiment en was 25 jaar oud. Hij werd aanvankelijk begraven op begraafplaats A. vd Wijst in Overloon en vervolgens op 13 mei 1947 herbegraven in graf I.B.14 op Overloon Commonwealth War Graves Cemetery. Op zijn grafsteen staat: „O God, hoe mysterieus zijn Uw wegen, dat U onze Syd in de bloei van zijn leven hebt weggenomen.“
Familieachtergrond
Sydney was de zoon van John Williamson en Sarah E. Birkett, die in 1917 in Birkenhead waren getrouwd. John was geboren op 26 juli 1885 en Sarah op 15 september 1895. Zij lijken de volgende kinderen te hebben gehad: Edith Margaret op 12 januari 1918, Sydney John Gilbert op 8 mei 1919, Edna op 9 mei 1922, James in 1926 en William L. in 1934, allen in Birkenhead.
In 1921 woonden John en Sarah op Oliver Street 124 in Birkenhead, Cheshire. John werkte als arbeider bij J. A. Bains. Edith en Sydney woonden bij hen in.
In september 1939 woonden John en Sarah op Livingstone Street 151 in Birkenhead. John werkte als scheepsplaatwerker. Edith, Sydney en Edna woonden bij hen, evenals een ander, niet bij naam genoemd kind – vermoedelijk James of William. Edith werkte als winkelbediende in diverse winkels; Sydney als arbeider in een meelfabriek en Edna als huishoudelijke hulp.
Sidney trouwde op 17 juni 1944 met Jean Kirton. Jean werd geboren op 13 augustus 1923. In september 1939 woonde ze bij haar ouders, Richard en Anne Victoria Kirton, op Gray’s Terrace 1 in Durham. Richard werd geboren op 11 december 1898 en werkte als mijnwerker – ondergronds. Anne werd geboren op 27 oktober 1900. Ook aanwezig waren hun zoon, John Kenneth Kirton, geboren op 25 september 1921, en nog een kind zonder naam. John werkte als assistent-steward bij een Works Club en Jean werkte als algemeen fabrieksarbeidster.
Militaire carriere
Sydney meldde zich op 20 oktober 1939 aan. Hij verklaarde dat hij op 8 mei 1919 in Birkenhead was geboren. Hij gaf als adres 151 Livingstone Street op en als godsdienst de Church of England. Aanvankelijk noemde hij zijn vader, John Williamson, met hetzelfde adres als hijzelf, als naaste verwant, maar op 19 december 1940 wijzigde hij dit in zijn moeder, die op hetzelfde adres woonde. Hij werd beschreven als 1,63 m lang en 63,5 kg zwaar. Hij had bruine ogen en zwart haar. Hij werd geschikt verklaard voor klasse A, maar dit werd op 12 maart 1940 gewijzigd in A1. Hij werkte als magazijnmedewerker toen hij in dienst trad, hoewel hij zichzelf in zijn loonboekje ook omschreef als arbeider. Hij werd als soldaat ingedeeld bij het 1/4e Bataljon van het South Lancashire Regiment. Het 1/4e Bataljon was een Territoriaal Bataljon dat dienst deed in de 164e Infanteriebrigade, onderdeel van de 55e (West Lancashire) Infanteriedivisie. Hij volgde een oorlogscursus in mei 1941. Op een gegeven moment lijkt het erop dat hij zijn rijbewijs haalde.
Hij kreeg op 25 november 1941 een ongeluk in Newhaven. Hij fungeerde als ordonnans voor een kapitein. Hij en een andere soldaat droegen een ketel vol kokend water de trap op in hun onderkomen voor de kapitein. De ketel kantelde en bespatte Sydney aan zijn rechterhand. Hij liep tweedegraads brandwonden op. Dit werd echter niet beschouwd als een belemmering voor zijn dienstvermogen. Er werd geen schuld gelegd bij hem of iemand anders voor dit incident en het werd beschouwd als een gebeurtenis die plaatsvond terwijl hij in dienst was.
Hij werd met ingang van 8 mei 1942 toegevoegd aan het hoofdkwartier van de 55e Divisie in Durham en werd op 2 juni 1942 in Yarm weer onttrokken aan deze eenheid.
Tussen 1941 en 1943 had hij elk jaar drie of vier verlofperiodes van elk 7 tot 9 dagen. Een daarvan was in september 1942, toen hij gestationeerd was in Oxley bij Wolverhampton.
Hij had nog eens 9 dagen verlof van 28 februari tot 8 maart 1944, gevolgd door verschillende opleidingen in mei tot juli. Dit omvatte het doorlopen van een gaskamer, geweeropleidingen en een opleiding voor lichte machinegeweren. Hij slaagde op 12 juli voor een basisopleiding voor persoonlijke training. Gedurende deze periode werd hij opnieuw verklaard A1 geschikt.
Sydney kreeg van 16 tot 22 juni 1944 verlof om familiale redenen. In die periode trouwde hij op 17 juni met Jean Kirton uit 1 Gray’s Terrace, Redhills, Durham City in Durham. Na zijn huwelijk wijzigde hij zijn naaste familielid in zijn vrouw op hetzelfde adres.
Sydney werd op 3 augustus 1944 geschikt verklaard voor dienst in het buitenland en vertrok op 10 augustus 1944 naar Noordwest-Europa. Op 22 augustus 1944 werd hij ingedeeld bij het 1ste Bataljon van het South Lancashire Regiment.
Op D-Day maakte het 1ste Bataljon van het South Lancashire Regiment deel uit van de 8ste Infanteriebrigade (waaronder het 1ste Suffolk Regiment en het 2de East Yorkshire Regiment) die was toegevoegd aan de 3de Infanteriedivisie, bijgenaamd Monty’s Ironsides. Met deze divisie landde het op D-Day op Sword Beach en vocht zich een weg door Normandië, waarbij het deelnam aan de gevechten om Caen en de Falaise Pocket.
Op 22 augustus, toen Sydney zich bij hen voegde, bevonden ze zich in La Chappelle-au-Moine. Hier hadden ze een periode van rust en training tot 3 september. Op die dag trokken ze over de Seine naar Les Andelys, ten zuidoosten van Rouen. Ze bleven in dit nieuwe gebied, waar ze opnieuw trainden voor wat komen zou en wat ontspanning hadden tot 16 september.
Op 22 augustus, toen Sydney zich bij hen voegde, bevonden ze zich in La Chappelle-au-Moine.
Hier hadden ze een periode van rust en training tot 3 september. Op die dag trokken ze over de Seine naar Les Andelys, ten zuidoosten van Rouen. Ze bleven in dit nieuwe gebied, waar ze opnieuw trainden voor wat komen zou en wat ontspanning hadden tot 16 september.
Hier moesten ze de East Yorkshire en Suffolk Regiments helpen bij het veroveren van een bruggenhoofd over het Escaut-kanaal, dat ze op 20 september overstaken om Hamont te bereiken, net ten westen van de Nederlandse grens, en vervolgens op de 22e Weert in Nederland te bereiken, ondanks de moeilijkheden waarmee de geallieerde troepen te maken hadden door vernielde bruggen.
Ze bleven in deze omgeving tot 25 september, toen C Company oostwaarts trok naar Schoor als onderdeel van een plan om de westelijke oever van een verder naar het oosten gelegen kanaal te zuiveren. Het hele bataljon zou hier de volgende dag aan deelnemen, maar er was besloten dat ze die dag naar Maarheeze zouden trekken, dus nam alleen C-compagnie hieraan deel. Hun opmars verliep traag, dus kregen ze het bevel zich terug te trekken en de rest van het bataljon naar Maarheeze te volgen. Op 27 september trokken ze weer verder om Bakel te bereiken, net ten noordoosten van Eindhoven. De volgende dag trokken ze weer iets verder naar het noorden, naar Mortel, om de Amerikaanse 7e Pantserdivisie in staat te stellen het gebied bij Bakel te bezetten. De Amerikanen trokken door naar St. Anthonis. Het bataljon bleef in Mortel tot 1 oktober, waarna het verder naar het noorden trok naar Heumen, net ten zuiden van Nijmegen en ten noorden van Cuijk, en vervolgens op 3 oktober naar het nabijgelegen Mook.
Tegen die tijd was Operatie Market Garden verder naar het noorden er niet in geslaagd de brug bij Arnhem in te nemen. Hierdoor bleven de geallieerden steken in een smalle corridor door Nederland. Op 30 september deed de Amerikaanse 7ePantserdivisie een poging om deze corridor naar het oosten uit te breiden tot aan de Maas door Overloon aan te vallen vanuit hun positie bij St. Anthonis, maar deze aanval mislukte.
Het 1ste Bataljon van het South Lancashire Regiment bleef in Mook tot 8 oktober, waarna het zuidwaarts trok naar Wanroij. Er was besloten dat de Amerikanen zich zouden terugtrekken en het verbreden van de corridor via Overloon, Venray en Venlo aan de Britten zouden overlaten. Aanvankelijk was het de bedoeling dat de aanval op Overloon op 11 oktober zou beginnen.
Dit werd echter uitgesteld tot 12 oktober vanwege het zeer natte weer en de slechte bodemomstandigheden.
Op 12 oktober begon de aanval om 12.00 uur met een zeer zwaar artillerievuur. De 2 East Yorks. leidden de aanval op wat werd omschreven als Dog Wood ten westen van Overloon, terwijl de 1 Suffolks zich richtten op Overloon zelf. Beide bereikten hun doelstellingen om 15.00 uur, maar er moest nog wat opruimwerk worden verricht. Het 1 South Lancs. werd aanvankelijk in reserve gehouden, maar om 17.00 uur kregen de A- en D-compagnieën het bevel om op te rukken om een resterend gebied te zuiveren, met één troep van de 3 Grenadier Guards ter ondersteuning van elke voorste compagnie. Ze stuitten op zeer weinig tegenstand en bij het vallen van de avond bevonden ze zich in positie aan de voorste rand van een open plek ten westen van Overloon. De volgende dag trokken ze iets verder naar het zuiden, maar kregen vervolgens op 14 oktober de opdracht om zich te verplaatsen naar een weg tussen Rouw en Halfweg ten noordoosten van Overloon om de controle te veroveren over een kruispunt dat vanaf die weg naar Schaartven leidde. Dit was de dag waarop Sydney sneuvelde.
Hij had in totaal 4 jaar en 360 dagen gediend, waarvan 65 in Noordwest-Europa. Hij ontving de volgende medailles: 1939/45 Star, France and Germany Star, Defence Medal en War Medal.
Zijn vrouw ontving vanaf 29 januari 1945 een pensioen van £ 1 per week. De brief waarin haar hiervan kennis werd gegeven, gedateerd 3 januari 1945, werd naar haar gestuurd op het adres van zijn ouders, 151 Livingstone Street, Birkenhead, hoewel op 8 december 1944 was aangegeven dat eventuele persoonlijke bezittingen naar haar moesten worden gestuurd op 1 Gray’s Terrace, Redhills, Durham
De Birkenhead News van 28 oktober 1944 berichtte als volgt over het overlijden van Sydney:
“Lokale voetballer gesneuveld
Soldaat Sidney John Gilbert Williamson van 151 Livingstone Street is gesneuveld in Noordwest-Europa. Hij was 25 jaar oud en werkte bij Buchanan’s Flour Mills tot oktober 1939, toen hij in dienst trad bij het leger. Soldaat Williamson vertrok ongeveer twee maanden na D-Day naar Frankrijk en sneuvelde deze maand. Hij was een fervent voetballer en had voor lokale clubs gespeeld. Hij laat een weduwe achter.”
Het lijkt erop dat Sydney’s moeder in september 1945 nog steeds probeerde te achterhalen waar haar zoon begraven was, aangezien ze een brief ontving van het Ministerie van Oorlog, gedateerd 6 september 1945, waarin stond dat dit nog niet bij hun kantoor was gemeld. Verdere berichten in 1952 en 1954 van wat toen de Imperial War Graves Commission heette, betreffende zijn grafsteen en vermelding in hun register, waren gericht aan zijn moeder, die nog steeds woonde op Livingstone Street 151 in Birkenhead.
Sydney’s vrouw was in 1947 in Durham Central getrouwd met Fred Story. Aangenomen wordt dat zij twee kinderen hebben gekregen in de omgeving van Durham. Sydney’s zus Edna hield nog vele jaren na haar hertrouwen contact met zijn vrouw Jean.
Sydney’s moeder, Sarah Ellen Williamson, stierf in 1973 in Birkenhead. Haar adres was nog steeds 151 Livingstone Street. Het is niet bekend wanneer zijn vader stierf, maar men denkt dat dit vóór zijn moeder was. Vermoedelijk liggen beiden begraven op de Landican Cemetery in Birkenhead.
De naam van Sydney staat vermeld op de gedenkplaat die te vinden is op het koperen paneel op de overloop van de 1steverdieping in het stadhuis van Birkenhead.
