Hopson | Joseph
Biografie
Joseph Hopson werd gedood op 14 oktober 1944 bij Overloon. Hij was 26 jaar oud en soldaat in het 2de Bataljon van het Royal Warwickshire Regiment (dienstnr. 5113550). Hij werd aanvankelijk begraven in het Maria Reginaklooster in Stevenbeek en werd op 22 mei 1947 overgebracht naar de huidige begraafplaats van de Oorlogsgravencommissie Overloon.
Het 2nd Battalion, Royal Warwickshire Regiment maakte aan het begin van de oorlog deel uit van de British Expeditionary Force en nam deel aan de Slag om Frankrijk, waarbij overlevenden in juni 1940 uit Duinkerken werden geëvacueerd. Na Duinkerken verhuisde het bataljon naar Somerset om een mogelijke Duitse invasie tegen te gaan, maar begin december werd het overgeplaatst naar Londen en werd het, in tegenstelling tot de rest van het leger, niet ingezet voor strandverdedigingstaken. In september 1942 werd het overgeplaatst naar de 185e Infanterie Brigade die vervolgens werd opgenomen in de 3e Infanterie Divisie die op D-Day landde op 6 juni 1944 met de eerste aanval op de Normandische stranden. Het regiment vocht vanaf de Slag om Caen en de uitbraak uit Normandië tot aan de oversteek van de Rijn. Vanaf D-Day tot aan het einde van de oorlog sneuvelden 286 officieren en manschappen van het 2nd Battalion, Royal Warwickshire Regiment in de strijd, terwijl nog eens bijna 1000 mannen in alle rangen gewond raakten, vermist werden of leden aan uitputting.
Het bataljon kwam op 22 september 1944 Nederland binnen bij Asten. Dit is ten oosten van Eindhoven. Op 1 oktober trokken ze in een regenbui noordoostwaarts naar Malden dat tussen Nijmegen en de Maas ligt. In dat stadium was het plan dat de Amerikaanse 7de Pantserdivisie zuidoostwaarts zou trekken via Overloon en Venraij naar de westelijke oever van de Maas tegenover Venlo, terwijl Britse troepen, waaronder de 3de Divisie, oostwaarts zouden trekken, over de Duitse grens, en het bosgebied bekend als het Reichswald zouden veroveren, van waaruit de Duitsers tegenaanvallen hadden gelanceerd.
Op 9 oktober veranderde het plan echter. Een poging van de Amerikaanse 7de Pantserdivisie om Overloon en Venraij in te nemen had veel mannen en tanks verloren zonder veel vooruitgang te boeken. Veldmaarschalk Montgomery besloot dat hij de aanval op Reichswald moest uitstellen. Hij moest de Scheldemonding vrijmaken om de broodnodige havenfaciliteiten van Antwerpen te ontsluiten en de mindere, maar ook essentiële taak om de Duitse troepen ten westen van de Maas uit te schakelen. Dit laatste doel werd toevertrouwd aan 8 Corps, inclusief de 3de Divisie. De 3de Divisie moest aanvallen in zuidoostelijke richting naar Venraij, in de hoop vijandelijke troepen af te leiden terwijl drie andere divisies zich voorbereidden om oostwaarts naar Venlo op te rukken.
Het bataljon werd daarom zuidwaarts omgeleid en op 12 oktober waren ze bij Wanroy, een dorp ten zuiden van de Maas en net ten noorden van Overloon. Ze namen het over van de 8ste Infanterie Brigade die er die dag in slaagde Overloon te veroveren, maar niet in staat was door de bossen ten zuiden ervan verder te komen.
Sgt. George W A Davis gaf later een levendige beschrijving van de omstandigheden die zouden komen: “De laatste goede, lange slaap die we hadden was ongeveer op 10 of 11 oktober. Onze kleren waren smerig, we waren bijna uitgeput door gebrek aan voedsel en slaap. Het was erg koud en het regende en sneeuwde de hele tijd, dus we waren allemaal nat. Er waren overal granaten, mortierbommen, machinegeweren, Moaning Minnies, raketten en Duitse sluipschutters.”
De volgende dag verplaatste het bataljon zich naar een positie op slechts 500 yds ten noordwesten van Overloon met als doel, samen met het 2e bataljon van de King’s Shropshire Light Infantry, deze bossen vrij te maken zodat het 1e Norfolk Bataljon er doorheen kon en op kon rukken naar Venray. Het bataljon bereikte zijn doel, maar ze kwamen onder zwaar vuur te liggen van vijandelijke mortieren, artillerie en handvuurwapens en ook van twee tanks toen ze het open terrein ten zuiden van het bos bereikten en het langer geduurd had dan verwacht om het bos vrij te maken. Tegen de tijd dat het doel bereikt was, was het al zo laat dat besloten werd om het 1ste Norfolk Bataljon pas de volgende dag door te laten stoten. De Warwickshires groeven zich in aan de zuidelijke rand van het bos.
De volgende dag was 14 oktober, de dag waarop Joseph gedood werd. De 1st Norfolks gingen bij het eerste licht door met de opmars en trokken door het Warwickshire bataljon langs de hoofdweg, terwijl de 9th Infantry Brigade de bossen naar het westen aanviel. Ze stuitten gedurende de dag op zware tegenstand en kregen te maken met moerassige grond, maar tegen 18.00 uur hadden de 1st Norfolks de hoge grond ten noorden van de Molenbeek veiliggesteld en de 9th Infantry vestigde zich in het noordelijke deel van het bos. Het 2de Bataljon van de Warwickshires kreeg toen het bevel om op te rukken en het terrein tussen de 1ste Norfolks en de 9de Brigade veilig te stellen. B en D compagnieën voerden deze taak uit en groeven zich tegen het vallen van de avond in aan de rechterkant van de Norfolks met uitzicht op de Molenbeek, terwijl A en C compagnieën en het bataljonshoofdkwartier op hun oorspronkelijke posities bleven. Op deze dag werden vijf andere manschappen van het 2e Bataljon Warwickshires gedood (inclusief Joseph) terwijl majoor GFJ Jerram en veertien andere mannen gewond raakten.
Familiegeschiedenis
Josephs ouders waren Joseph en Eliza Hopson (geboren Burrows). Eliza Burrows werd op 1 april 1897 geboren en Joseph Hopson (Snr) een paar maanden later op 14 juni 1897, allebei in de omgeving van Dudley. Ze trouwden in dat gebied in 1917 en kregen de volgende vier kinderen: Joseph 22/12/1917, Lawson 29/8/1919, Mary 2/2/1922 en William 22/7/1923.
Het gebied rond Dudley stond in de 17e en 18e eeuw al bekend om zijn spijker- en kettingindustrie en glasindustrie. De ijzerindustrie bloeide op in de 19e eeuw en ook de glasindustrie bleef floreren. In deze tijd ontstond ook een baksteenindustrie, die gebruik maakte van de plaatselijke klei en een grote aanvoer van steenkool uit nabijgelegen kolenmijnen. In de 20e eeuw werden de traditionele industrieën in Dudley minder belangrijk, maar de industrie werd diverser. Terwijl de metaal- en glasindustrie in het gebied bleven bestaan, kwamen er nieuwe industrieën bij, zoals plastic, elektronica en chemicaliën.
In 1921 woonden Joseph en Eliza bij Eliza’s 61 jaar oude moeder, Maria Burrows, op 5, Shropshire Row, Kingswinford. Daar woonden ook de jonge Joseph en zijn broer Lawson en Maria’s 18 jaar oude dochter Ethel. Joseph (Snr) werkte als kleimijnwerker bij Mr J Waterfield & Sons Fire Brick Works. Eliza en Ethel werkten allebei als vuursteenmakers voor Mr G Chance bij de Himley Fire Brick Works.
Hoewel als adres wordt vermeld Kingswinford, was 5 Shropshire Row een gebied ten westen van Dudley en Gornalwood, net ten zuiden van Himley en ten noorden van Kingswinford, nu allemaal in de West Midlands. Het is waarschijnlijk de plek waar Josephs moeder Eliza en al haar kinderen, inclusief Joseph, werden geboren. Er wordt aangenomen dat zijn vader Joseph (Snr) in het nabijgelegen Lower Gornal of Gornalwood is geboren, net als de ouders van Eliza.
Tegen 1939 woonden Joseph en Eliza in hun eigen huis op 2 Redhall Road in Gornalwood. Joseph (Snr) werkte als baksteenbewerker bij een mergelgroeve. Eliza was nu huisvrouw in plaats van een betaalde betrekking te hebben. Al hun kinderen werkten: Joseph (Jnr) werkte als een Cutting Machine Brick Worker en maakte vuurvaste materialen. Lawson werkte als handvormer voor een fabrikant van vuurvaste klei, Mary was kleermaker en William werkte als molensteenbewerker.
Joseph’s broer, Lawson, trouwde in 1942 met Annie Friend en Joseph trouwde in 1943 met Annie’s zus, Violet E Friend.
De ouders van Annie en Violet, William en Edith Friend (nee Westwood), waren in 1914 getrouwd. Ze hadden de volgende 8 kinderen: Mary E 1915, Bert Edward 2/8/1916, Violet E 29/11/1917, Annie 7/9/1919, Ernest John 9/3/1921, George H 5/3/1923, Edith M 1927 en Gloria D 1931. Mary stierf echter in 1916 en Edith in 1927, allebei net 1 jaar oud.
In 1921 woonden William en Edith Friend (respectievelijk 34 en 30 jaar oud) op 9, Prospect Road, Gornalwood, met hun kinderen Bert, Violet, Annie en Ernest. Het hoofd van het huishouden was Edith’s 63 jaar oude vader, Edward Westwood, weduwnaar, en daar woonden ook zijn 21 jaar oude zoon Samuel James Westwood en 18 jaar oude dochter Annie Westwood. Het is waarschijnlijk dat William, Edith en al hun kinderen, evenals Edward en zijn andere kinderen in ditzelfde gebied zijn geboren. William werkte als mijnwerker bij de Baggeridge Colliery Co. – maar zat op dat moment zonder werk. Deze mijn werd in 1902 gesticht door de graaf van Dudley en lag naast Gospel End Village en ruim ten noordwesten van Gornalwood. Edward Westwood werkte als mijnwerker voor de graaf van Dudley, maar ook hij zat zonder werk.
In 1939 woonde Edith op Brookdale 60 in Gornalwood met haar kinderen Bert, Violet, Annie en George. Het is niet bekend waar William was of wat er met hem gebeurd is. Bert werkte als onderhoudstechnicus in een kolenmijn, Violet en Annie waren beiden steenbakker (omschreven als zwaar werk) terwijl George als draaier werkte voor het Ministerie van Luchtvaart. Ernest woonde nog steeds in Prospect Road 9, hoewel zijn tante, Annie Westwood, nu het hoofd van het huishouden was. Hij werkte als Rope Man – een oppervlaktewerker in een Coal & Fireclay Mine.
Annie Friend trouwde in 1942 met Lawson Hopson en Joseph trouwde in 1943 met Violet Friend.
Joseph en Violet Hopson kregen een kind, Brian G Hopson begin 1944 in ditzelfde gebied.
Lawson en Annie Hopson kregen twee kinderen: William J Hopson in 1943 en Lawson D Hopson in 1951.
Het is niet bekend wanneer Joseph Hopson in het leger ging, maar helaas stierf hij op 14 oktober 1944, niet lang na de geboorte van zijn zoon. Zijn naam staat op het Lower Gornal War Memorial dat oorspronkelijk in 1929 werd opgericht en waar veel later namen uit WO II aan werden toegevoegd. Het staat voor de Memorial Hall die in 1925 werd gebouwd.
Violet Hopson trouwde in 1948 met Eli Whitehouse en ze kregen één kind, John M Whitehouse in 1949.
Joseph’s zoon Brian trouwde in 1969 met Patricia M Williams in Dudley. Hun dochter Sharon Hopson werd geboren in 1970 en trouwde in 1996 in Dudley met Mark J Richards. Ze hebben twee kinderen, Josephs achterkleinkinderen, geboren in 1997 en 2001, die nu hun weg zoeken in de wereld.
Violet E Whitehouse overleed op 84-jarige leeftijd in 2002 in Dudley.
