Smith | Leslie Joseph
Biografie
Leslie Joseph Smith sneuvelde op 12 oktober 1944 in de buurt van Overloon. Hij was toen 22 jaar oud. Hij was soldaat in het 1ste Bataljon van het South Lancashire Regiment (Servicenummer 11408425). Hij werd aanvankelijk begraven op het terrein van Weduwe Goemans, Overloon en op 27 mei 1947 bijgezet in graf IV.B.6 op de Overloon CWG Cemetery. De inscriptie op zijn graf luidt “geef hem eeuwige rust o heer en laat eeuwig licht op hem schijnen.”
Familieachtergrond
Leslie was de tweede zoon van William Henry (Bill) Smith en zijn vrouw Lena Smith in Halifax, West Yorkshire. Hij had een oudere broer Wilfred, twee jongere broers, William (Bill) en George en een zus, Sheila. Een andere broer, John, stierf op jonge leeftijd.
Ze werden allemaal geboren in Halifax, gingen naar de St Mary’s school en toen ze van school kwamen, werkten de oudere broers Wilfred, Leslie & Bill in een plaatselijke molen, ook weer in Halifax. Zijn broers werkten na de oorlog ook in de fabriek. Zijn broers en zus bleven in Halifax en trouwden en kregen daar ook hun kinderen.
Van wat zus Sheila vertelde, was Leslie altijd in staat om mensen aan het lachen te maken. Hij had een geweldig gevoel voor humor. Hij was een heel aardige, zachtaardige man die geliefd was bij iedereen die hem kende.
Tijdens de oorlog zaten drie van de broers bij de luchtmacht en alleen Leslie zat in het leger. Blijkbaar was Leslie’s moeder hier erg ongelukkig mee, want ze had graag gezien dat haar zoons bij elkaar waren en het maakte haar altijd van streek dat Leslie om wat voor reden dan ook, in haar woorden, “kanonnenvoer” was, in een andere tak van de strijdkrachten. Het was een constante zorg voor haar.
Helaas herstelde Leslie’s moeder nooit volledig van zijn dood en ook Wilfred had het moeilijk als oudste broer. Ze stierven allebei een paar jaar na Leslie. Zijn vader, die in de Eerste Wereldoorlog diende en de militaire medaille kreeg, stierf halverwege de jaren 60 en Leslie’s andere twee broers en zijn zus stierven allemaal begin 60 binnen 12 maanden na elkaar aan het eind van de jaren 80.
De familie Smith ontving na Leslie’s dood een brief van een familie in Nederland. De familie wist van tevoren van deze familie omdat Leslie hen had geschreven om te laten weten dat hij een lieve familie had ontmoet die voor hem zorgde. De familie weet niet hoe lang hij daar was voordat hij omkwam, maar het moet lang genoeg zijn geweest om de familie te ontmoeten en een brief naar huis te sturen.
In 1946 werd er een brief gestuurd door Harrie van Daal van de gemeente Vierlingsbeek om de familie te informeren over de tijdelijke begraafplaats van Leslie. Harrie van Daal was na de oorlog de initiatiefnemer van het Oorlogsmuseum in Overloon.
Militaire carriëre
Het is niet bekend wanneer Leslie zich aanmeldde bij het 1e Bataljon van het South Lancashire Regiment. Gezien zijn leeftijd is het onwaarschijnlijk dat hij in 1939/40 deelnam aan de invasie en terugtocht uit Frankrijk.
Het South Lancashire regiment was gelegerd in Preston, Lancashire, een stad ongeveer 40 mijl van Halifax, zijn geboorteplaats. Leslie bezocht zijn huis aangezien een foto van hem in uniform en met een van zijn broers voor hun huis is genomen. De portretfoto in uniform die genomen is in Blackpool (dit stond op de achterkant), de volgende stad naast Preston, suggereert ook dat hij in Preston gestationeerd was.
1st Bn South Lancashire Regiment
Duinkerken 1940
Aan het begin van de oorlog met Duitsland vertrok het 1st South Lancashire Regiment naar Frankrijk met respectievelijk de 4e en 1e Divisie van de British Expeditionary Force (BEF). Begin oktober 1939 had het bataljon posities ingenomen langs de Belgische grens.
Op 10 mei 1940 veranderde de situatie drastisch toen Duitsland België en Nederland binnenviel. De British Expeditionary Force rukte op naar België, maar de Duitse ‘blitzkrieg’ overrompelde het geallieerde front snel. De Britten werden gedwongen tot een reeks strategische terugtrekkingen en evacuaties vanuit Duinkerken terug naar het Verenigd Koninkrijk.
Churchill en zijn adviseurs hadden verwacht dat het mogelijk zou zijn om slechts 20.000 tot 30.000 mannen te redden, maar in totaal werden 338.000 troepen uit Duinkerken gered, waarvan een derde Fransen. Helaas bleven 90.000 man achter die gevangen genomen werden en de BEF moest ook noodgedwongen het grootste deel van haar tanks en zware kanonnen achterlaten. Het verzet in Duinkerken eindigde op 4 juni 1940.
Trainingen
Na terugkeer in het Verenigd Koninkrijk werd het 1e Bataljon van het South Lancashire Regiment overgeplaatst naar de 8e Infanterie Brigade (waartoe ook het 1e Suffolk Regiment en het 2e East Yorkshire Regiment behoorden) verbonden aan de 3e Infanterie Divisie, bijgenaamd Monty’s Ironsides.
Midden 1943 neemt het regiment deel aan trainingen in het zuidoosten van Schotland. Begin 1944 zijn ze ook in Schotland om aanvalslandingen te oefenen.
Met deze divisie landde het op D-Day (6 juni 1944) op Sword Beach.
Normandië landingen
Op D-Day, 6 juni 1944, landden de 1st South Lancashires, als één van de leidende aanvalsbataljons van de 3rd Division, op Sword Beach om 7:20 uur ’s morgens. Ondanks zware verliezen, waaronder die van hun commandant, rukten ze op door de Duitse verdediging en veroverden Hermanville tegen 9 uur ’s morgens.
In de daaropvolgende dagen veroverden ze Plumetot, Cresserons, La Deliverande, het ‘Trout’ bolwerk en de beroemde Pegasusbrug over de Orne.
Caen
Het bataljon speelde een sleutelrol in de Britse opmars naar Caen en werd geconfronteerd met intense gevechten en aanzienlijke verliezen, vooral op 22-23 en 26 juni, bij Le Londel.
In juli was het bataljon betrokken bij Operatie Goodwood, een Brits offensief, uitgevoerd van 18 tot 20 juli 1944 tijdens de grotere slag om Caen in Normandië. De operatie was erop gericht om vanuit het bruggenhoofd bij de Orne zuidwaarts op te rukken om de resterende delen van Caen en de Bourguébus heuvelrug veilig te stellen.
Falaise
Het offensief was in volle gang en zette een groot deel van het Duitse leger vast ten westen van Falaise. Op 11 augustus leidde de 1st South Lancashires een opmars in deze pocket langs de weg Vire-Tinchebray. Ondertussen veroverde de 1st East Lancashires op 12 augustus Bois Halbout en rukte op ten westen van Falaise. Op 19 augustus was de omsingeling compleet, wat het effectieve einde betekende van de strijd om Normandië.
België en Nederland
Van 16 september tot 18 september trokken ze in drie etappes door België om Lille St Hubert te bereiken, net ten zuiden van de Nederlandse grens ten zuiden van Eindhoven. Hier moesten ze het East Yorkshire Regiment en de Suffolk Regiments assisteren bij het maken van een bruggenhoofd over het Scheldekanaal dat ze op 20 september overstaken om Hamont te bereiken, net ten westen van de Nederlandse grens en vervolgens op de 22ste Weert in Nederland te bereiken, ondanks dat de Geallieerden moeilijkheden ondervonden door bruggen die vernield waren.
Ze bleven in deze omgeving tot 25 september toen C Company oostwaarts trok naar Schoor als onderdeel van een plan om de westelijke oever van een kanaal dat verder naar het oosten lag vrij te maken. Het hele bataljon zou hier de volgende dag aan deelnemen, maar er was besloten dat ze die dag naar Maarheeze zouden trekken, dus nam alleen C Company hieraan deel. Hun vooruitgang was traag, dus kregen ze het bevel zich terug te trekken en na de rest van het bataljon verder te trekken naar Maarheeze. Op 27 september trokken ze weer verder om Bakel te bereiken, dat net ten noordoosten van Eindhoven ligt. De volgende dag trokken ze weer iets noordelijker naar Mortel om de Amerikaanse 7de Pantserdivisie het gebied bij Bakel te laten bezetten. De Amerikanen trokken door naar St Anthonis. Het bataljon bleef in Mortel tot 1 oktober toen ze verder noordwaarts trokken naar Heumen dat net ten zuiden van Nijmegen en ten noorden van Cuijk ligt en vervolgens naar het nabijgelegen Mook op 3 oktober.
Tegen die tijd was Operatie Market Garden verder naar het noorden er niet in geslaagd om de brug bij Arnhem in te nemen. Hierdoor bevonden de Geallieerden zich in een smalle corridor door Nederland. De Amerikaanse 7de Pantserdivisie deed op 30 september een poging om deze corridor te verbreden door Overloon aan te vallen vanaf hun positie bij St Anthonis om te proberen deze corridor oostwaarts naar de rivier de Maas te verbreden, maar deze aanval mislukte.
Het 1ste Bataljon van het South Lancashire Regiment bleef bij Mook tot 8 oktober toen ze zuidwaarts trokken naar Wanroij. Er was besloten dat de Amerikanen zich zouden terugtrekken en het verbreden van de corridor door Overloon, Venray en Venlo aan de Britten zouden overlaten. Aanvankelijk was het de bedoeling dat de aanval op Overloon op 11 oktober zou beginnen. Dit werd echter uitgesteld tot 12 oktober vanwege het zeer natte weer en de toestand van de grond.
Op 12 oktober begon de aanval ’s middags met een zeer zwaar spervuur van artillerie. Het 2nd East Yorkshire Regiment leidde de aanval op wat omschreven werd als Dog Wood ten westen van Overloon, terwijl het 1st Suffolks Regiment zich richtte op Overloon zelf. Beiden bereikten hun doel om 15.00 uur, maar er moest nog wat geruimd worden. Het 1st South Lancashire Regiment werd aanvankelijk in reserve gehouden, maar om 17.00 uur kregen A en D Companies het bevel om op te rukken om een resterend gebied te ontruimen met één troep van de 3rd Grenadier Guards ter ondersteuning van elke vooruitgeschoven compagnie. B en C Companies en nog een troep van de Grenadier Guards werden in reserve gehouden. Ze ondervonden weinig tegenstand en tegen de schemering waren ze in positie aan de voorste rand van een open plek. Het was echter op deze dag dat Leslie Joseph Smith helaas sneuvelde in de strijd, samen met vier anderen van zijn bataljon die die dag sneuvelden en nu naast elkaar begraven liggen.
John Walker, George Vickers, Dennis Roberts, Edward Roberts en Sydney Williamson.
