Milton | Robert
Biografie
Robert Milton (servicenummer 14709787) sneuvelde op 15 oktober 1944 in de omgeving van Overloon. Hij was 19 jaar oud en Private bij het King’s Shropshire Light Infantry, 4th Bn. Hij werd begraven in een veldgraf bij een kleine boerderij in Holthees en in 1947 herbegraven op Overloon War Cemetery in graf IV.C.10. Op zijn grafsteen staat geschreven: Gone but not forgotten, Vader Moeder Broers en Zussen.
Familieachtergrond
Robert Milton (door zijn familie Bobby genoemd) werd geboren op 24 augustus 1925 in Bermondsey, London. Zijn ouders waren Henry Cecil Milton (1901-1963) en Jane Taylor 1901-1973).
Hij had 2 broers Henry (Harry) Milton (1919-2000) en Leonard Milton (1929-2023) en 3 zussen Iris Milton (1934), Rose Milton (1936-2025) en Edna Milton (1932).
Hij ging naar Midway Place school in Rotherhithe, South East London.
Zijn broer Leonard vertelde dat hij Bobby voor het laatst zag, toen hij per vergissing een uur eerder naar huis ging om te lunchen. Op weg naar huis trof hij Bobby die net het huis verlaten had, op weg naar de oorlog.
Henry (Harry) werd Prisoner of War (POW) in Kalamarta in Griekenland. Hij werd overgebracht naar een berucht krijgsgevangenenkamp Stalag 306 in Duitsland. Deze uiterst beroerde tocht naar dit kamp is vaak besproken. Een tocht, volgepakt in een trein en in lange marsen die de gevangenen moesten afleggen. Velen stierven onderweg van uitputting. Henry heeft het wel overleefd.
Militaire carrière
Het is op dit moment nog niet bekend wanneer Robert Milton zich aanmeldde voor het leger maar volgens een van zijn zussen sloot hij zich in eerste instantie aan bij het Royal West Kent Regiment. In zijn eerste brief rond 1 oktober 1944 aan zijn ouders schrijft hij dat hij van regiment veranderd is en naar het 4e bataljon van de Kings Shropshire Light Infantry overgeplaatst is.
Het 4e Bataljon van de Kings Shropshire Light Infantry
Het territoriale Bataljon van de Kings Shropshire Light Infantry landde in Normandië op 14 juni 1944 en vocht zich een weg door Frankrijk, Nederland en Duitsland tot mei 1945.
Op 3 september bereikte de 4 KSLI Ninove in België, ten zuiden van Antwerpen. Hun doel voor de volgende dag was Antwerpen. Ongeveer vier mijl buiten de stad rapporteerden de Fife and Forfar Yeomanry, die vooruitliepen op de 4 KSLI, dat de buitenste omtrek van forten niet in handen van de vijand was en dat de stad, in handen van ongeveer 2000 vijanden, verrast was door de snelheid van de opmars. Het bataljon ging daarom door met zijn transport naar de buitenwijken van de stad. Een dichte menigte, juichend en “hun bevrijders” omhelzend, maakte de militaire operaties erg ingewikkeld.
Hun eerste doel was het innemen van een park in het centrum van de stad. Bij het naderen van het park werd geen tegenstand ondervonden en de drommen mensen maakten er een triomftocht van. Bij het park had de vijand echter een sterke verdediging en de leidende compagnie kwam onder zeer zwaar machinegeweervuur. Na wanhopige gevechten van man tot man gaf de vijand zich over. Een compagnie werd toen gestuurd om het huis van de burgemeester te ontruimen. Het garnizoen daar hield stand tot het donker werd, toen ze zich uiteindelijk overgaven. Gedurende de nacht werd één compagnie gestuurd om één van de bruggen aan de noordelijke rand van de stad in handen te houden.
Het Oorlogsdagboek meldt dat alle operaties met de grootste moeite werden uitgevoerd vanwege het enthousiasme van de burgers die letterlijk complete pelotons en compagnieën op de schouders droegen. Het hoofdkwartier van het bataljon vestigde zich in het park achter het Duitse prikkeldraad en de wachtposten hielden zich voornamelijk bezig met het buiten houden van de juichende bevolking.
De 4 KSLI bleven in en rond Antwerpen tot 8 september toen ze naar Leuven, Heusden en daarna naar Hecteren trokken dat ze op 11 september bereikten en waar ze tot 21 september bleven. Tegen die tijd hadden ze mannen van verschillende regimenten aangenomen en er werd gezegd dat ze een mengelmoes aan het worden waren. Terwijl ze hier op 15 september waren, kregen ze te horen over een geplande grote opmars naar Arnhem en op 17 september zagen ze veel gevechtsvliegtuigen en zware bommenwerpers overvliegen ter ondersteuning van de grootste luchtlandingsoperatie ooit. Dit zou de opmars naar Arnhem zijn in Operatie Market Garden.
Op 18 september trokken ze naar Bree en namen deel aan een misleidingsplan om een brugoperatie over het kanaal Escault te verhullen. Op 20 september staken ze dit kanaal over bij Lille St Hubert en kwamen zo Nederland binnen. Ze brachten die nacht door in Budel. Het dagboek vermeldt dat “iedereen heel blij leek ons te zien en ze zwaaiden met oranje vlaggen met veel enthousiasme”. Op 21 september trokken ze verder naar Vaarsel waar ze wachtten op de Herefords om een brug over het Willemskanaal te bouwen. De volgende dag veroverden ze met de Fife en Forfars Asten. Op 25 september trokken ze verder naar Gemert waar ze een uitstekende ontvangst kregen en vervolgens naar Sint Anthonis. De volgende dag hoorden ze dat het bruggenhoofd bij Arnhem geëvacueerd was. Ze bleven tot 29 september in Sint Anthonis, verdedigden het dorp en patrouilleerden in de omgeving, waaronder Boxmeer.
Brieven van Robert aan huis
De familie ontvangt begin oktober zijn eerste brief, ongedateerd en een aantal dagen later volgen er meer:
Lieve mama
Even een berichtje om te laten weten dat alles goed met me gaat en dat dit de eerste kans is die ik heb om te schrijven. We zijn hier nu tien dagen en ik heb door Frankrijk en België gereisd. Zoals je kunt zien, ben ik overgeplaatst naar een ander regiment en dat bevalt me prima. Ik hoop dat alles goed gaat thuis en dat Edna, Iris en Rose ook in orde zijn. Ik hoop ook dat je iets van Harry hebt gehoord. Maak je geen zorgen om mij, want ik ben in orde en er is hier geen enkel gevaar. Ik hoop dat papa en Lennie aan het werk zijn en dat alles goed met je gaat. Ik kan nu niet veel meer bedenken.
Tot ziens, alles het beste, je liefhebbende zoon Bob xxxxxxxxxx
Harry is een broer die op dat moment Prisoner of War was.
Lieve mama
Even een berichtje om te vragen of alles nog goed gaat, nu ik hier ben. Nou mama, met mij gaat het prima hier en ik hoop dat het met jou ook goed gaat. Ik hoop dat je onlangs nog iets van Harry hebt gehoord. Nou mama, ik neem aan dat je nu in ieder geval geen doodle bugs meer hebt, ik hoop dat je het niet erg vindt. Nou mam, ik denk dat het bijna Edna’s verjaardag is als je deze brief krijgt. Nou mam, ik hoop dat pap aan het werk is en Lennie ook, en ik zie dat Millwall onderaan staat in de competitie, dat komt vast omdat ik er niet ben. Nou mam, ik kan nu even niets bedenken om te zeggen, maar doe iedereen thuis de groeten van mij. Ik moet nu weer afsluiten.
Dag allemaal, het allerbeste, je liefhebbende zoon Bob xxxxxxxxxxxxx
Edna is zijn zusje, Lennie een broer, Millwall – lokale voetbalteam.
Lieve mama
Even een berichtje om te vragen of alles nog goed gaat, want dat is het hier in ieder geval wel. Mama, ik ben hier helemaal in orde en in blakende gezondheid, en ik hoop dat dat thuis ook zo is. Mama, ik hoop dat het goed gaat met de drie meisjes en ik hoor dat er nog steeds doodle bugs op Engeland vallen. Ik hoop dat jullie er geen in de buurt krijgen. Ik hoop dat je iets van Harry hebt gehoord, maar ik denk dat het niet lang meer duurt voordat we allemaal weer thuis zijn. Nou mam, ik hoop dat papa nog steeds werkt en dat zijn longen in orde zijn en dat Lennie en jij in goede gezondheid verkeren. Wonen oma en oom Ern nog steeds tegenover jullie? Ik hoop dat alles goed met hen is, en ook met oma in 35. Nou mam, het is nogal een karwei om te bedenken wat ik moet schrijven, maar ik denk dat je het niet erg vindt, zolang het maar een paar regels zijn. Nou mam, ik weet niet meer wat ik moet schrijven, dus ik moet ermee ophouden.
Tot ziens, het allerbeste
Je liefhebbende zoon
Bob xxxxxxxxxxx
Lieve mama
Even een berichtje om te zeggen dat ik gezond en gelukkig ben en hoop dat jullie thuis ook allemaal in orde zijn. Nou mama, het regent hier pijpenstelen, dus we zitten allemaal in onze kleine hut rond het vuur te roken en te lezen en leven als heren. Nou mama, ik hoop dat Edna, Iris en Rose ook in orde zijn, en Lennie ook. Met papa en jou ook, en ik hoop dat je weer iets van Harry hebt gehoord. Nou mam, het is hier niet zo slecht, als het niet regent is het zomer en er is genoeg bier, niet zo lekker als in Londen, maar niet slecht, dus zoals je ziet gaat het niet zo slecht, gezien het feit dat ik in een vreemd land ben. Nou mam, ik weet weer niet wat ik moet schrijven en de jongens jagen me op om naar buiten te gaan. Dus ik moet er weer een punt van maken.
Tot ziens!
Het allerbeste
Je liefhebbende zoon
Bobxxxxxxx
P.s. Ik heb net een brief van je ontvangen.
Beste pap
Even een kort berichtje in antwoord op je brieven die ik gisteren heb ontvangen. Ik ben blij te horen dat alles goed met jullie gaat, want bij mij is dat ook het geval. Hoe gaat het met je, pap? Hoe gaat het met de honden, win je (of wat)? Ik heb gemerkt dat Millwall dit jaar slecht is begonnen, maar misschien komt het later nog wel goed (hoop ik). Hoe gaat het met je oude longen, pap? De mijne zijn op dit moment in orde, behalve als het regent, maar dat valt mee. Nou pap, ik heb hier een grapje gehoord. Het is niet zo goed, maar het vult de pagina.
De ene kerel (tegen de andere) – Mijn broer stierf met muziek in zijn hoofd.
Tweede kerel – Hoe kon dat?
Eerste kerel – Omdat er een piano op zijn hoofd viel…
Nou ja, dat was het dan, pap, ik kan niet veel meer bedenken, dus ik ga maar afsluiten. Doe de groeten aan iedereen thuis.
Tot ziens
Het allerbeste, je liefhebbende zoon
Bobxxxxxxx
P.s. rum – drink deze op mij.
Lieve mama, papa
Even een berichtje om te laten weten dat ik hoop dat alles nog goed gaat. Nou mama, ik ben hier nog steeds heel gelukkig en in goede gezondheid. Nou mama, ik hoop dat het goed gaat met de drie meisjes en ik kijk uit naar een brief van Edna. Ik kan haar nog niet schrijven omdat ik het adres ben vergeten. Ik hoop dat je inmiddels weer iets van Harry hebt gehoord en dat je hem snel zult zien, gezien hoe de oorlog verloopt. Ik hoop dat papa werkt en dat zijn longen in orde zijn en dat de terror (Lennie) zich gedraagt. Ik hoop dat hij in orde is en veel geld verdient. Zoals je ziet, heb ik niet veel ruimte meer, dus ik moet er weer een einde aan maken. Ik wens jullie het allerbeste.
Tot ziens, het allerbeste, je liefhebbende zoon Bob xxxxxxxxxxxxxxxx
Bobs laatste brief, hij werd de volgende dag, 15 oktober 1944, vermoord.
Edna – zus, moest worden geëvacueerd en woonde op een andere plek (veiliger dan Londen). Terror was een liefkozende term voor zijn broer Lennie.
Overloon en de aanval op Smakt
Ze werden van hun taken in Sint Anthonis ontheven door Amerikaanse troepen, waardoor zij terug konden keren naar een rustgebied in Gemert waar ze tot 7 oktober bleven. Ze hadden het genoegen om daar bad- en uitgaansfaciliteiten te hebben. Op 7 oktober gingen ze naar het gebied rond Mullem om verdedigingsposities over te nemen van de US 7 Armoured Division.
Het gebied in De Peel was een lastige omgeving voor oorlogsvoering, dit ten voordele van de Duitse verdediging. Het regiment maakte de mislukte poging van de Amerikaanse 7e Pantser Divisie van dichtbij mee en ze weten dat ze binnenkort ook een poging zullen moeten gaan wagen om de uiteindelijke oversteek richting Duits grondgebied voorbij de Maas te maken. Wanneer het 4e KSLI bataljon toegevoegd wordt aan de 3e Infanterie Divisie is het voor de Britten dan inderdaad zover, 12 oktober: de Slag om Overloon.
Op 15 oktober kreeg het bataljon de opdracht om een aanval uit te voeren vanuit een gebied dat bezet was door de 2 KSLI, gericht op het dorp Smakt, waarbij de grens van de exploitatie de spoorlijn was die Noord-Zuid liep, een paar honderd meter ten westen van Smakt. Ze passeerden Overloon met enige moeite omdat zwaar verkeer de wegen en paden in een zeer slechte staat had gebracht. Overloon was pas een dag eerder veroverd.
De aanval omvatte assistentie van de Fife en Forfar Yeomanry en een rollend spervuur van de artillerie dat zich elke 2 minuten met een snelheid van 100 meter zou verplaatsen. Het spervuur moest 10 minuten bij de openingslinie blijven. Helaas schoten sommige kanonnen te kort en vielen ze in het gebied van de KSLI, wat enkele slachtoffers veroorzaakte.
De aanval verloopt moeizaam, chaotisch en rommelig, omdat de troepen niet alleen de vijand moesten aanvallen, maar tegelijk hun eigen kameraden moesten beschermen die voorop liepen. Het geven van dekking was daardoor riskant: elke schotenwisseling richting de vijand kon ook de eigen mensen treffen, wat het gevecht extra gespannen en onoverzichtelijk maakte.
Het spervuur ging uiteindelijk verder, maar het momentum van de aanval werd gestopt totdat de aanvallende kanonnen ophielden. De aanval ging door en het spervuur werd afgeblazen, in plaats daarvan werden springladingen afgevuurd. De grond waarover het bataljon zich verplaatste was een grote zandvlakte, getekend met zandduinen – onbegaanbaar voor alle voertuigen behalve tanks en dragers (met moeite). De verkenningswagen van de commandant werd de hele weg gesleept door de tank van de regimentscommandant van Fife en Forfar om de communicatie met de achterste radioverbinding in stand te houden. Verschillende compagnieën ondervonden enige tegenstand maar bereikten de spoorlijn.
Toen het bataljon zijn positie had ingenomen, begon de vijand het gebied te beschieten en met mortieren te bestoken, waarbij de compagnieën aan de rechterkant het zwaar te verduren kregen van 105 mms, 88 mms, mortieren en Nebelwerfer. Ook werd een behoorlijke hoeveelheid luchtbommen afgevuurd. De aanval die dag kostte het bataljon 4 doden en 29 gewonden.
Het is op deze dag dat Robert Milton sneuvelde. Hij werd na een patrouille geraakt door een granaatscherf. Zijn kameraden en Major Urwin Thornburn legden hem te rusten in een rustig hoekje aan de Loonseweg 8 van het kleine dorpje Holthees, waar de strijd had plaatsgevonden en hielden een rouwdienst bij het graf.
Op 3 juni 1947 wordt Bobby herbegraven in graf IV.E.10 op Overloon War Cemetery.
Tijdens de aanval op 15 en 16 oktober 1944 sneuvelen meerdere kameraden van Bobby. Op Overloon War Cemetery liggen ook begraven:
Pte Frederick Harrington, Pte Ronald Keel, Pte Bernard Oakley, L/Cpl Patrick Sweeney.
Op Mierlo War Cemetery: Pte Savage A. en Pte Scott S.W.
Op Venray War Cemetery Pte Neary A.
Pte Chilton W. is nog steeds vermist (MIA)
De familie ontvangt begin November een condoleance brief van Major Urwin Thornburn:
Majoor Urwin Thornburn – 4/K.S.L.I
28 oktober 1944
Geachte mevrouw Milton
Met oprechte deelneming deel ik u mee dat uw zoon op 15 oktober tijdens gevechtshandelingen is omgekomen. Hij was op weg terug van een patrouille en had net onze linies bereikt toen hij werd geraakt door een granaatscherf. Hij moet op slag dood zijn geweest en we mogen dankbaar zijn dat hij geen pijn heeft geleden.
Het is moeilijk voor mij om iets te zeggen dat u op dit moment troost kan bieden. De prijs die we moeten betalen om van deze wereld een leefbare plek te maken voor onze dierbaren is inderdaad hoog.
Ik vind dat we in het geval van uw zoon God moeten vragen u het geloof te schenken dat alleen degenen die het echt waard zijn, door Hem worden geroepen om het ultieme offer te brengen. Mogen wij net zo waardig zijn als uw zoon wanneer onze tijd komt.
Ik vond het erg jammer dat ik uw zoon heb verloren, want hij was nog maar kort bij mij en ik begon hem net een beetje te leren kennen.
We hebben hem begraven in een rustig hoekje van het kleine dorpje waar de strijd plaatsvond en hebben een begrafenisdienst gehouden bij het graf. Ik denk dat hij het zelf ook zo gewild zou hebben.
Ik betuig nogmaals mijn medeleven in deze droevige tijd. God zij met u in deze droevige tijd, God zij met u.
Met vriendelijke groeten
Urwin Thornburn Major 4/K.S.L.I
Sgt George Harold Eardley
Het verdient ook in deze biografie te vermelden, dat voor zijn acties op deze dag, Sgt George Harold Eardley, kameraad uit A compagnie, later het Victoriakruis kreeg. Sergeant Eardley schakelde onder zwaar vuur drie mitrailleursnesten uit waardoor het peloton de aanval kon voortzetten en uiteindelijk na zware strijd en verliezen het doel bereikte.
Foto’s en documenten
Familiebezoek Oktober 2025
In het weekend van 3-5 oktober 2025 bracht een grote groep neven en nichten van Bobby Milton een bezoek aan Overloon. Wij organiseerden een battlefield tour voor hen in de omgeving van Overloon en brachten hen naar de velden in Het Schaartven waar Bobby sneuvelde en waar hij tijdelijk een veldgraf kreeg. Ook woonden we een emotionele en zeer mooie herdenkingsceremonie bij waar de familie met mooie woorden en muziek hun oom Bobby kwam herdenken en bedanken voor wat hij voor de vrijheid maar ook voor zijn familie heeft betekent.
Voor ons als Stichting was het opnieuw een bevestiging hoe belangrijk ons werk is om families te vinden, hun verhalen te vertellen en hen samen te brengen bij de graven van de militairen op de begraafplaats in Overloon.
