Watts | Thomas James
Biografie
Zoon van Leonard Charles en Lillian Watts uit Cardiff. Echtgenoot van Megan Noreen Watts uit Cardiff.
Thomas James Watts diende in de 246 Field Coy. als serjeant.
Bryan Guy, verklaart als getuige enkele decennia later over het drama wat Sgt. Watts trof:
“Het gebeurde op het moment dat we voor het eerst kennismaakte met een nieuw type Duitse Anti-tank mijn, die we “Riegel”-mijn noemden.” Een langwerpige, zandkleurige doos met een enorme kracht.
In deze hoek van Overloon, waren honderden van deze mijnen opgegraven en lagen overal opgestapeld. In de loopgraven en zelfs ook op de grond.
Terwijl we daar stonden, daalde het vijandelijke geschut over ons heen. Het was erg gevaarlijk, want de plek was bezaaid met deze mijnen. Een officier beval ons om te wachten op een betrouwbare mijnexpert, die zou proberen om deze mijn te demonteren, omdat we niet wisten of ze gemanipuleerd waren, of hoe ze te ontmantelen.
Nadat we er een tijdje over hadden staan praten, vertrokken de officier en ik op mijn motor. Enkele seconden na ons vertrek, hoorden we achter ons een enorme explosie. Onmiddellijk keerden we de motor en reden we terug naar de groep waar we constateerden dat alle mijnen ontploft waren, inclusief iedereen die erbij stond.
We weten niet of Sgt. Watts en Sgt. Rees hadden besloten om de mijnen zelf te gaan onderzoeken, of dat (wat eerder aannemelijk is) een mortierinslag de stapel mijnen heeft laten ontploffen.
Guy: “Toen we aankwamen bleken ze allemaal op slag gedood door de enorme ontploffing. De dood komt vaak snel en onverwacht. Onze vrienden, waar we enkele minuten daarvoor nog mee hadden staan praten, waren er niet meer.”
Thomas James Watts werd tijdelijk begraven bij fam. Steeghs Hazenbroekscheweg, Vierlingsbeek. In mei 1947 werd hij herbegraven op Overloon War Cemetery.
Het is zeer aannemelijk, gezien de beschrijving in het oorlogsdagboek van de 14e en het ooggetuigenverslag van veteraan en pelotonslid Bryan Guy op een aantal fora, dat bij dit ongeluk St Rees, St Watts en Lt Barnard om het leven kwamen.
Gedicht door Bryan Guy
Opgedragen aan al die jonge mannen die nooit thuiskwamen. Van de velden van Normandië breng ik veel herinneringen terug. Ik laat veel vrienden achter, waaronder Jack Barnard, Edward Rees en Thomas Watts.
Les Fleurs de Normandie.
On Norman soil, they fought and died.
Now young men’s graves in rows abound.
In Mother Earth’s arms, now sanctified,
The fragrant flowers of our youth are found.
And yet, to rise again, as in a distant song.
Small voices that call, in dead of night.
Fleeting figures only in our dreams belong.
Alas, they fade, in dawn’s bright light.
I see them yet, a sad, forgotten throng.
Shadowed, lost faces, marching on.
Over dusty roads, and high golden corn.
The call of long lost friends are borne.
We must not forget, the flowers of our days,
Lest they lay unquiet, in numbered graves.
For we lived, and loved, and life was sweet.
Still yet, for us, awaits our last retreat.
Flowers of our youth, now long since past.
Our sweet autumn days are fading fast.
We, who are left, flowered in our prime.
Enjoyed golden moments, on borrowed time.
Remember our friends, who passed this way.
For all our tomorrow’s, they gave their today’s,
On Utah and Omaha, Juno, Sword and Gold.
Oh! Dear Lord! See that they grow not old.
Brian Guy.
June 1944/2010
