Norman Jepps: Strijd om het kasteel

“Mortierbommen gierden boven onze hoofden. Al snel werd duidelijk dat er geen verdere vooruitgang kon worden geboekt. De jonge kapitein schreeuwde door de radio naar zijn commandant – het lawaai van de strijd was zo oorverdovend.”
(Bron: Citaat uit getuigenverklaring van regiments-brancarddrager Gordon Scriven)

Een kasteel, omgeven door water, bijna ondoordringbaar. Een felle strijd tussen de aanvallers en verdedigers. Het klinkt als een heroïsch middeleeuws verhaal vol met ridders, jonkvrouwen, paarden, huurlingen, zwaarden, kerkers en kanonnen. Maar dit is 1944. En de verdedigers zijn fanatieke Duitse troepen die er alles aan doen om de Britse aanvallers buiten de deur te houden.

Norman Jepps wordt geboren in 1925, in Shillington, een klein dorp in Bedforshire, zo’n 18 kilometer ten noorden van de stad Luton. Hij is de zoon van Frank Jepps (geboren in Shillington in 1891) en Elsie Jepps (meisjesnaam Izzard, geboren in het een paar kilometer verderop gelegen dorp Meppershall in 1894). Frank komt uit een gezin met 6 kinderen, Elsie uit een gezin met 4 kinderen. Frank en Elsie trouwen in maart 1923 in Biggleswade en gaan wonen in Shillington. Norman is hun enige kind.

De jonge Norman werkt in de broeikassen van zijn oom, die tuinman is in Meppershall. Norman raakt verliefd op een meisje uit het op 3 kilometer van Shillington gelegen dorp Pirton. De jongeren uit Shillington en Pirton kunnen goed met elkaar overweg en bezoeken regelmatig dansavonden in Pirton aangezien Pirton beschikt over de betere danszaal.

Maar de liefde krijgt geen kans, want de jonge Norman wordt opgeroepen voor militaire dienst. Hij gaat dienen in het 1st Battalion Suffolk Regiment Infantry dat dan de basis heeft bij Devonport, in Plymouth.

De Suffolks landen op 6 juni 1944 tijdens D-Day op Sword Beach, een van de Normandische stranden. Daarna rukken ze via Noord-Frankrijk en België op naar Nederland. Op 8 oktober is Norman en het bataljon in Mook met de taak de spoorbrug te bewaken, maar in de namiddag worden ze per vrachtwagen naar Rijkevoort overgebracht waar ze een aantal dagen in reserve blijven. Op 11 oktober arriveren ze ten noorden van Overloon, maar horen daar dat de aanval op Overloon vanwege het slechte weer is uitgesteld. De nacht wordt vervolgens doorgebracht in de bossen ten noorden van Overloon. De volgende ochtend volgt de opdracht om het westelijke deel van Overloon te zuiveren tot aan de steenfabriek. Die aanval start om 12.15 uur onder bescherming van de vuurwals (de creeping barrage) van de artillerie. Om 17.30 uur zijn alle doelen bereikt.

Als onderdeel van Pollux, codenaam van de tweede fase van Operation Constellation (het geallieerde plan om het Duitse bruggenhoofd Venlo op te rollen) is de taak van de Suffolks om op 16 oktober om 7.00 uur de Loobeek over te steken. Normaliter is de Loobeek een kleine beek, maar door de hevige regenval is de beek buiten zijn oevers getreden en op sommige plaatsen zelfs 6 meter breed geworden! De Britten hebben enorme moeite om de beek over te steken. Wanneer de Suffolks aan hun oversteek beginnen zijn de Duitsers intussen gealarmeerd en komen de Suffolks terecht in zwaar Duits machinegeweervuur. Om aan de Duitse kogels te ontkomen springen een aantal Britten in de beek, maar de bodem is door de Duitsers bezaaid met mijnen. De naam Bloedbeek ontstaat door de zware verliezen die worden geleden bij het oversteken van deze beek. Toch lukt het de Suffolks om op 17 oktober rond 9 uur in de ochtend de Loobeek over te steken en rukken ze op naar Venray waar diezelfde dag Sint Anna wordt bereikt. De volgende dag worden ze ingezet, samen met de East Yorks en de South Lancashires, om Venray te bevrijden Om 11.30 uur is het gebied gezuiverd. Venray wordt bevrijd, maar door de totale zware Britse verliezen in de strijd om Overloon en Venray zal het vervolg van de operatie richting Venlo enige tijd worden stopgezet. Nu wordt eerst gefocust op Antwerpen en de rest van Brabant.

Op de dag dat Venray wordt bevrijd gaan de Suffolks voor 4 dagen in reserve ten westen van Venray waar mobiele bad-units zijn. Velen mogen naar Helmond, voor ontspanning en vertier. Een enkele gelukkige mag zelfs 24 uur naar Brussel.

De Suffolks en Norman blijven gestationeerd in de regio rond Venray. Op 23 oktober patrouilleren ze in en om Leunen, de volgende 2 dagen bij Oostrum, waarna ze op 26 oktober stellingen moeten betrekken bij Stevensbeek om de 9^e brigade te ondersteunen om een mogelijke Duitse tegenaanval te voorkomen.
In de week van 1 november – 7 november wordt B Company van de Suffolks ontmanteld en verdeeld onder de andere compagnieën. Dit gebeurt omdat er geen aanvulling van manschappen mogelijk is. Norman is onderdeel van D Company.
De dagen daarna worden onder andere mijnenvelden geruimd bij de spoorwegovergang aan de Maasheseweg.
Op 13 november zien ze plotseling een V2-raket gelanceerd worden vanaf de andere kant van de Maas. De Duitsers lanceren deze raketten vanaf verplaatsbare trailers en doen dat het liefst zo dicht mogelijk bij het front zodat de geallieerden die lanceerlocaties niet kunnen bombarderen zonder daarbij ook onder de eigen troepen slachtoffers te maken.
Op 22 november komt door constante patrouilles het bericht dat de Duitsers zich helemaal hebben teruggetrokken ten oosten van de spoorlijn Nijmegen – Venlo.

Even daarvoor is door de geallieerden besloten om alsnog bruggenhoofd Venlo op te rollen. Operation Nutcracker is de codenaam van die laatste fase. Norman Jepps en zijn Suffolks krijgen opdracht op te trekken via Geijsteren. Ze komen samen in de buurt van het kapelletje aan de weg van Maashees naar Geijsteren.

Intussen hebben de Britten ontdekt dat zich in het kasteel van Geijsteren achter de dikke kasteelmuren 60 fanatieke Duitsers hebben verschanst die daar ook een belangrijke seinpost hebben ingericht.
Sinds september is het kasteel al bevolkt door Duitse troepen die hebben gevochten in de strijd om Overloon en in het kasteel weer op krachten moeten komen om daarna weer inzetbaar te zijn. In eerste instantie heeft kolonel Erich Walther, leider van de Kampfgruppe Walther, in het kasteel zijn hoofdkwartier gevestigd.

De familie De Weichs de Wenne, een van oorsprong Duitse familie die in 1816 tot de Nederlandse adel toetrad, is al generaties lang de bewoner van het kasteel dat zij in november 1944 al zo’n 2 maanden moet delen met deze Duitse troepen die komen en gaan. De familie en het personeel, in totaal zo’n 40 mensen, wonen op dat moment in het souterrain en de kelders. De militairen verblijven in de woonvertrekken en slaapvertrekken. Om het kasteel hebben de Duitsers loopgraven aangelegd en daarbij zware machinegeweren opgesteld.
De baron is ook burgemeester van de gemeenten Meerlo en Wanssum en kamerheer in buitengewone dienst van de koningin. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg hij verlof om zich als vrijwilliger aan te melden bij de Duitse keizerlijke troepen en werd hij officier in het Duitse leger. Hij diende aan het front en raakte gewond in de Elzas.
Toch pakten de Duitsers hem in 1943 op en hielden hem 3 maanden als gijzelaar vast in Haaren.
Dit neem niet weg dat de Duitse militairen in het kasteel groot respect hebben voor de baron en de familie. Zeker ook omdat de baron als oud-officier de Duitse militairen in hun eigen Duitse taal kan toeblaffen.

In de vroege ochtend van 21 november arriveren 60 Duitse parachutisten in het kasteel.
Een van de vaandrigs, Offizier-Anwärter, is Walter Pens. Een Oostenrijker die de stafsectie leidt. Hij meldt de baron beleefd dat de troepen opdracht hebben het kasteel tot de laatste man en de laatste kogel te verdedigen. En dat het niet uitgesloten is dat het kasteel daarbij grote schade zal oplopen.
Pens stelt voor om de kunstschatten van het kasteel veilig te stellen. Schilderijdoeken worden uit de lijsten gehaald en opgeborgen in de kelder. Het familiezilver gaat in de kluis, maar de kluissleutel breekt af en de kluis kan dus niet afgesloten worden. De baron haalt de commandant erbij die zijn manschappen direct bij de kluis laat aantreden. De commandant zegt hen dat wie het waagt iets weg te halen ter plekke zal worden geëxecuteerd.

De Britten belegeren op 23 november het kasteel, maar gaan nog niet tot de aanval over. De situatie voor de familie en het personeel in de kelders is totaal onhoudbaar geworden. Ze willen weg! De Duitsers zijn eerst van plan de familie veilig over te brengen naar Duitsland, maar diezelfde dag wordt een afspraak met de Britten gemaakt om in de namiddag de familie en het personeel met wat goederen de gelegenheid te geven vanuit het belegerde kasteel zich door de linies te begeven richting de Britse linies.

Op 24 november geeft de baron, wanneer hij en zijn familie en het personeel in veiligheid achter de Britse linies zijn, alle informatie over de Duitse troepen die zich in zijn kasteel bevinden door aan de Britten. Hij dringt erop aan dat de Britten de Duitsers door uithongering tot overgave moeten dwingen en geen aanval op zijn kasteel moeten ondernemen.
De Britten hebben een andere mening en plaatsen diezelfde dag de eerste aanval, de infanterie trekt via de boomgaard op naar het kasteel. Tegelijkertijd wordt het kasteel flink bestookt met granaten, ook om de seinpost uit te schakelen.
De strijd is fel en zowel bij de Britten als de Duitsers vallen veel slachtoffers.
Het weer is slecht en door de hevige regenval is het kasteel omringd met massa’s water en waar de regen nog niet voldoende water heeft achtergelaten hebben de Duitsers bewust lage gebieden laten onderlopen.
De Britten proberen met bootjes dichter bij het kasteel te komen, maar hebben te maken met zwaar Duits granaatvuur vanuit het kasteel en vanuit de loopgraven. Maar ook komen er mortieraanvallen vanuit Duitse stellingen aan de overkant van de Maas. Een beschutte plek hebben de Britten niet. Door het hoge water en de Duitse beschietingen is D Company op 500 meter van het kasteel vastgelopen.

De volgende dag, 25 november, volgt een nieuwe Britse aanval op het kasteel. En weer komen de Britten er niet doorheen. Weer een zeer felle strijd. Regiments-brancarddrager Gordon Scriven zal later over deze dag zeggen: “Mortar bombs were screatching overhead. It was soon clear that no further progress could be made. The young captain was shouting through the wireless mouthpiece to his commanding officer – the noise of the battle was so deafening.” (“Mortierbommen gierden boven onze hoofden. Al snel werd duidelijk dat er geen verdere vooruitgang kon worden geboekt. De jonge kapitein schreeuwde door de radio naar zijn commandant – het lawaai van de strijd was zo oorverdovend.”)       
Om 16.20 uur volgt het bevel aan D Company om de aanval te staken en terug te trekken. Door het water waden de mannen terug naar hun eigen linies. D Company wordt teruggetrokken achter Geijsteren om te rusten en letterlijk op te drogen.
Twee mannen van D Company sneuvelen deze dag in de strijd. De eerste is soldaat Erwin Rothbarth, een Joodse vluchteling die in het bataljon dient onder de aangenomen naam Erwin Rivers. De tweede is Norman Jepps die sneuvelt tijdens een van de Duitse mortieraanvallen. Normans lichaam wordt afgevoerd en overgebracht naar het tijdelijke kerkhof nabij Th. J. Janssen aan de Baansestraat in Overloon. Op die locatie liggen op dat moment al meerdere militairen van het Suffolk Regiment begraven die een maand eerder zijn omgekomen tijdens de Slag om Overloon.

Norman is pas 19 jaar wanneer hij sneuvelt. De dood van Norman is een grote schok voor zijn ouders en familie. De familieleden van Norman zijn tot dat moment regelmatige kerkbezoekers, maar zodra het nieuws van Normans dood zijn vader bereikt besluit deze nooit meer naar de kerk te gaan.

Een opklaring zorgt ervoor dat op 28 november D Company een nieuwe aanval kan plaatsen op het kasteel, maar ook nu weer worden ze teruggedrongen door Duits machinegeweervuur.

De strijd om het kasteel in Geijsteren krijgt op 29 november een merkwaardige wending. De Duitsers zien in dat verdere verdediging van het kasteel zinloos is en vluchten met bootjes over de Maas naar hun eigen linies aan de overkant. Ondanks dat de Britten dat weten besluiten die toch om het kasteel te gaan bombarderen. Als hoofdreden wordt genoemd dat de Britten er zeker van willen zijn dat er geen Duitsers zijn achtergebleven en om tegelijkertijd een vrij schootsveld te creëren.
Vanaf de vliegbasis in Eindhoven stijgen een paar Britse vliegtuigen op die 10 bommen (totaal 2000 kilo) afwerpen boven het kasteel. In de cockpits zitten ook enkele leerling-piloten die op deze manier praktijkles krijgen.
Daarnaast zijn een paar dagen eerder verschillende Britse journalisten naar het hoofdkwartier van het bataljon in de buurt van Geijsteren gebracht. Zij zullen berichten over de aanstaande verovering van het kasteel. Maar wanneer het weer te slecht blijft en er geen aanvallen kunnen plaatsvinden, vertrekken veel journalisten weer. Slecht een enkele reporter die per se een verhaal wil hebben blijft en is een paar dagen later getuige van de vernietiging van het kasteel.
Ook staat die dag op veilige afstand van het kasteel een Britse filmploeg die de vernietiging op film vastlegt als promotiefilm voor het thuisfront.
Het kasteel wordt volledig verwoest. Nadat bekend is dat het kasteel is veroverd en is verwoest keren direct de journalisten massaal terug naar Geijsteren om alsnog hun artikelen te gaan schrijven. Artikelen en radioverslagen die volgens de eigen Division Intelligence summary (de Divisie-informatiedienst) buiten alle proporties zijn vergeleken bij de militaire waarde van deze verovering.

Gelukkig hebben de Duitsers zoals gezegd nadat de familie het kasteel had verlaten direct waardevolle spullen zoals schilderijen en meubels in veiligheid gebracht in de kelders. Wanneer de familie na verloop van tijd terugkeert naar de ruïnes van hun kasteel vinden zij in de kelders de intacte meubels en schilderijdoeken terug. De doeken blijken door de Duitsers keurig uit de lijsten gehaald te zijn en ook al zijn de lijsten zelf verloren gegaan in een van de ondergelopen kelders, de doeken met onder andere waardevolle familieportretten worden allemaal teruggevonden in een droge kelder.

Begin jaren 50 wordt een begroting gemaakt voor wederopbouw van het kasteel. Maar het benodigde bedrag wordt dan berekend op 4 tot 5 miljoen gulden (1,8 miljoen – 2,3 miljoen EURO, AVD). Subsidies of tegemoetkomingen zijn er op dat moment niet, dus moet het geld opgebracht worden via de eigen fondsen van de familie. De familie besluit daarop geen herstel te laten uitvoeren en de ruïne te laten zoals die dan is.
Toch komt die restauratie er 50 jaar later wel: tussen 2004 en 2011 wordt het kasteel gedeeltelijk hersteld en wordt het daarna toegankelijk voor publiek.

Op 22 augustus 1922 is in Shillington het Shillington Cross onthuld, een Maltees kruis gemaakt van Portlandsteen met in de voet verwerkt de namen van alle gevallenen uit het dorp tijdens de Eerste Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog wordt de namenlijst aangevuld met hen die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gevallen. Ook Norman Jepps wordt opgenomen in de namenlijst.

Op 19 mei 1947 worden de stoffelijke resten van Norman en alle andere gesneuvelden die zijn begraven aan de Baansestraat overgebracht naar de Overloon War Cemetery en daar herbegraven.

In januari 2018 komt plotseling Norman Jepps in het nieuws wanneer in Shillington een straat naar hem wordt vernoemd: Jepps Close.
Op het terrein van een oude garage in het dorp worden in opdracht van Grand Union Housing Group nieuwe woningen gebouwd. Deels koopwoningen, deels huurwoningen. Speciaal voor deze nieuwe huizen wordt een nieuwe straat aangelegd.
De leerlingen van de in dezelfde wijk gevestigde Shillington Lower School mogen beslissen welke straatnaam gekozen gaat worden. Zij kiezen de naam Jepps Close, mede gelet op het verhaal achter hun plaatsgenoot Norman.
Het straatnaambord wordt daarna officieel onthuld door 5 kinderen uit het vierde jaar van de basisschool.
Het is een prachtig eerbetoon aan Norman Jepps.

In deze sectie worden diverse feiten en onderdelen van het verhaal verder toegelicht en wanneer nodig in een context geplaatst. Deze toelichtingen staan hieronder in de volgorde zoals deze in bovenstaand verhaal aan bod komen.

• Shillington ligt aan de rand van Bedfordshire, aan de grens met Hertfordshire.
  De vroegste bekende beschaving gaat terug tot 2000 voor Christus. Ook zijn er Romeinse resten gevonden en is bekend dat ook de Vikingen in Shillington zijn geweest.
• Het dorp is vernoemd naar de Saksische leider Scyttle. Door de eeuwen heen kende de naam van het dorp meer dan 43 verschillende spellingsvariaties. Ook stond het dorp al vermeld in het Domesday Book. Het Domesday Book is een overzicht in het middeleeuws Latijn van het grootste deel van Engeland en Wales waarin de gronden en bezittingen staan beschreven alsmede de eigenaren op dat moment. Het boek was klaar in het jaar 1086. Het werd samengesteld in opdracht van William the Conqueror (Willem de Veroveraar), de eerste Normandische koning van Engeland van 1066 tot zijn dood in 1087. Hij zond in 1085 functionarissen door het hele land om alle gronden, bezittingen en namen van de eigenaren vast te leggen met als doel daarna belastingen te kunnen heffen.
  In het Domesday Book staat Shillington vermeld als Sethlingdone. Andere variantnamen die daarna opdoken zijn onder andere Suthlingdon (8^e eeuw), Shutlyngdene, Shetelyngton (14^e eeuw) en het onfortuinlijk gekozen Shytlington zoals blijkt uit officiële papieren uit de 17^e en 18^e eeuw.

• De geschiedenis van het Suffolk Regiment gaat terug tot 1685 toen de graaf van Norfolk soldaten recruteerde in Norfolk en Suffolk om te vechten tegen de Monmouth Rebellion, een poging van protestantse edelen om de katholieke koning James II af te zetten. Het regiment werd onderdeel van de Royal Army en vocht door de eeuwen heen in veel oorlogen en conflicten.
  Het 1^e bataljon vormde een onderdeel van het Britse Expeditieleger. In oktober 1939 vertrok het bataljon naar Frankrijk, maar moest in mei 1940 worden geëvacueerd uit Duinkerke.
  Op 6 juni 1944 (D-Day) landde het bataljon op Sword Beach om vervolgens via Noord-Frankrijk en België in Nederland aan te komen waarbij felle strijd werd geleverd in rond Overloon en Venray.
  In 1959 gingen de Suffolks samen met het Royal Norfolk Regiment onder de naam 1st East Anglian Regiment (Norfolks and Suffolks) die in 1964 met nog 3 andere regimenten werd samengevoegd tot de Royal Anglian Regiment.

• Recce Patrol (zoals genoemd in de beschrijvingen bij een aantal foto’s in dit dossier) is de afkorting van Reconnaissance Patrol, een verkenningspatrouille bestaande uit een beperkt aantal manschappen met als belangrijkste doel het verzamelen van informatie.

• Geijsteren kent een wat roerige geschiedenis. Het wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde in 1251. Het gebied behoorde oorspronkelijk toe aan de Heren Van Cuijk die hun hele gebied verkochten aan de graven van Gelre. In 1236 is voor het eerst sprake van een Heer van Geijsteren: Arnoldus van Gesserne. Het gebied behoorde op dat moment al tot Opper-Gelre, waarin het een eigen heerlijkheid was met vastgelegde eigen rechten. Geijsteren was is een tijd onderdeel van Pruisen (1703- 1794) tot het in dat jaar 1794 door de Fransen werd veroverd.
  Opvallend detail is dat Geijsteren na het ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 1813 onderdeel van Nederland werd, maar in de Belgische onafhankelijkheidstrijd juist koos voor aansluiting bij België. Via het Vredesverdrag van Londen (1839) kwam Geijsteren bij de Duitse Bond, waar het in 1866 uitstapte en definitief Nederlands werd.
  Geijsteren ligt aan de Maas en is onderdeel van de gemeente Venray.

• In de loop der eeuwen zijn diverse families eigenaar geweest van het kasteel en landgoed in Geijsteren. Tijdens de Franse bezetting erfde Marianne Louise van Hoensbroeck het kasteel en gebied. Door haar huwelijk in 1806 met baron De Weichs de Wenne (een van oorsprong Duits geslacht uit de plaats Wenne in Beieren waarvan leden sinds 1816 tot de Nederlandse adel behoren) kwam het landgoed in het bezit van deze familie. Deze familie De Weichs de Wenne bezit nog steeds het landgoed en de ruïne. Huizen die tot het landgoed behoren zijn herkenbaar aan de zwart-witte luiken, de officiële wapenkleuren de familie De Weichs de Wenne.
• Het kasteel van Geijsteren dateert al van vóór de 13^e eeuw, een ronde burcht met een doorsnede van 23 meter, een schildmuur met aan de binnenzijde steunberen. In het midden een ronde toren van 10 meter. In de 13^e eeuw werd de schildmuur vervangen door woonvleugels. De toegangspoort had uitspringende torens. In latere eeuwen werd het kasteel omgebouwd naar een rechthoekig kasteel.
• Het kasteel kende verschillende rampen. In 1585 werd het kasteel verwoest door de troepen van de Republiek onder leiding van de Oranjes. In 1918 brandde het af. Daarbij ging ook het hele huisarchief verloren. Het kasteel werd vereenvoudigd herbouwd op basis van oude tekeningen. Maar op 29 november 1944 werd het opnieuw verwoest door het Britse bombardement. De familie De Weichs de Wenne zag daarna geen heil meer in opnieuw een kostbare restauratie en de ruïne raakte verder in verval.
  Toch gaf in 2003 de toenmalige baron en eigenaar van het kasteel en landgoed opdracht tot gedeeltelijke restauratie zodat het kasteel nooit vergeten zou worden. Gekozen werd het kasteel te restaureren tot de staat waarin het in 1950 was. Vanaf 2012 is het kasteel in die vorm weer toegankelijk.

• Dat de Duitse commandant in het kasteel zijn manschappen liet aantreden bij de kluis en hen zei dat wie iets zou weghalen dan ter plekke zou worden geëxecuteerd was geen loos dreigement. Want in diezelfde dagen werd bij het dorp Broekhuizen (gelegen aan de Maas, 14 kilometer ten noorden van Venlo), een Fallschirmjäger (een van de meest prestigieuze elite-eenheden van het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog) die was betrapt op het stelen van een horloge van een krijgsgevangene daar uit de groep gehaald en ter plekke geëxecuteerd.

• Concluderend zijn er voor de Britten 4 redenen geweest om kasteel Geijsteren te vernietigen door een bombardement:
  • Het sparen van de Britse troepen tegen verdere mogelijke aanvallen vanuit het kasteel, ook al was bekend dat de Duitse troepen al eerder waren vertrokken
  • Het kasteel zo vlak bij de Maas moest geruimd worden om zo een vrij schootsveld te creëren voor de Britten, net zoals dat in de jaren 1939 – 1940 was gebeurd in Zuid-Engeland waar met het oog op een Duitse invasie ook historische gebouwen werden afgebroken of vernietigd voor een vrij schootsveld.
  • Het bombardement was een mooie gelegenheid voor leerling-piloten van de Royal Air Force om ervaring op te doen.
  • De propagandafilm van het bombardement zou spectaculaire beelden opleveren ter promotie aan het thuisfront.

• Terwijl de Britten het kasteel van Geijsteren bombardeerden om o.a. een vrij schootsveld te creëren richting de andere kant van de Maas waar de Duitse stellingen waren, bliezen Duitse troepen in dit stadium van de oorlog (najaar 1944) aan de Brabantse kant van de Maas diverse kerktorens op. De Duitsers wilden zo verhinderen dat de Britten de torens als uitkijkposten zouden kunnen gebruiken. Zo werden tussen Oeffelt en Grubbenvorst alle kerktorens door de Duitsers opgeblazen. De kerktoren van Sambeek bleek te dik, ook na 2 pogingen bleef deze kaarsrecht overeind staan en lieten de Duitsers deze verder ongemoeid.
  Overdag zaten de Duitsers in dit stadium aan de oostkant van de Maas en de Britten aan westkant van de Maas. Maar ’s nachts wanneer de Britten zich weer veilig hadden teruggetrokken aan de andere kant van de spoorlijn (ten westen van de huidige Maaslijn) staken de Duitsers de Maas over naar de Brabantse kant van de rivier om daar de torens op te blazen.
  De Britten gaven als reden waarom ze zich iedere avond terugtrokken dat zij niet over voldoende manschappen beschikten om het hele gebied ten oosten van de spoorlijn ook in de nacht te kunnen verdedigen.

• Kasteel Geijsteren is een van de vele kastelen die in Nederland in het laatste oorlogsjaar zijn vernietigd of zwaar beschadigd zijn geraakt. In Limburg 14 kastelen en buitenplaatsen en in Noord-Brabant 10. Totaal in Nederland in die periode 42. Mariëlle Bakker stelde in opdracht van de Nederlandse Kastelenstichting in 2011 een rapport samen waarin zij tot bovenstaande aantallen komt. In haar rapport telt zij 222 vernietigde en beschadigde kastelen in Nederland gedurende de oorlogsjaren.

Operation Aintree – De Slag om Overloon & Venray (auteurs: Antal Giesbers en Herman Dinnissen, Giesbers Media, 2004)
Fighting through to Hitler’s Germany/personal accounts of the men of 1 Suffolk 1944-1945 (auteur: Mark Forsdike, Pen & Sword Military, 2020)
Getuigenis baron De Weichs de Wenne aan L1 (2019)
1 Suffolks – Whereabouts (auteur Piet Peters, 2021)
Facebook-artikel Norman Jepps (auteur Oscar Huisman, 2021)
Slag in de schaduw, Peel/Maas 1944-45 (auteurs: A. Korthals Altes en N.K.C.A. in ‘t Veld, 1981)
M. Bakker, Vernietiging en wederopbouw. Nederlandse kastelen en buitenplaatsen tijdens de Tweede Wereldoorlog (rapport Nederlandse Kastelenstichting; Wijk Bij Duurstede, 2011)
Limburg.75jaarvrijheid.nl/ooggetuigen-geijsteren-28-november-1944/29-november-1944
Youngsters helps to honour a fallen hero (auteur The Newsroom voor de Biggleswade Today, 15 januari 2018)
Friendsofthesuffolksregiment.org
Shillington.org.uk
Genealogieonline.nl/ancestral-trails
Venrayremembers.nl
Kasteleninnederland.nl
IWM.org.uk
Lostancestors.eu
Wartime stories – booklet – November 10.pdf
Imperial War Museum
Kastelen.nl

De auteur dankt: Patti Lee Salter (Genealogie Online), Hans Teunissen

© 2021 Arno van Dijk namens Stichting Overloon War Chronicles.

De Stichting Overloon War Chronicles stelt zich o.a. ten doel om bij zoveel mogelijk graven op de CWGC-begraafplaats de foto’s en verhalen te achterhalen, eer te brengen aan de aldaar begraven gevallenen en zo deze geschiedenis levend te houden.

Disclaimer

Alle zowel individuele persoonsfoto’s als familiefoto’s zijn in dit artikel/dossier gepubliceerd met formele toestemming van de rechthebbenden zoals deze met naam staan vermeld in de bronvermelding onder de betreffende foto.
Hoewel de auteur en de Stichting Overloon War Chronicles de grootst mogelijke zorgvuldigheid betrachten in de research, brononderzoek en uiteindelijke samenstelling van dit artikel inclusief het in dit artikel opgenomen fotomateriaal en bijlagen kunnen zij niet garanderen dat de verstrekte informatie op ieder mogelijk moment compleet is. Auteur en Stichting Overloon War Chronicles aanvaarden dan ook geen enkele aansprakelijkheid voor eventuele incorrecte of ontbrekende informatie in dit  artikel dan wel een incorrecte bronvermelding in dit artikel zowel met betrekking tot de tekstuele inhoud alsook met betrekking tot het in dit artikel opgenomen fotomateriaal en bijlagen.

Daarnaast zijn de auteur en Stichting Overloon War Chronicles niet verantwoordelijk voor de inhoud of beschikbaarheid van de m.b.t. de samenstelling van dit artikel gehanteerde websites of andere bronnen.
Mocht een derdenpartij (zowel individu als organisatie) menen ten onrechte niet of niet correct genoemd te zijn in de credits van de tekst, fotomaterialen en bijlagen, dan gelieve contact op te nemen met de Stichting Overloon War Chronicles.

Dit artikel, zowel de tekstuele inhoud als het fotomateriaal en bijlagen, valt onder het wettelijke auteursrecht. Van dit artikel mag de inhoudelijke informatie (zowel tekst, als fotomateriaal als bijlagen) worden gebruikt door derden, echter strikt alleen met een duidelijke bronvermelding naar dit artikel, auteur en Stichting Overloon War Chronicles. Bij gebruik van fotomateriaal en bijlagen uit dit artikel moet ook de oorspronkelijke bron van het betreffende fotomateriaal en bijlagen worden vermeld.
Zonder bronvermelding mag niets uit dit artikel worden gereproduceerd in welke vorm dan ook of op welke manier dan ook zonder voorafgaande toestemming van de auteur en Stichting Overloon War Chronicles.